Gdy cudzoziemiec nie chce płacić alimentów

Rodzice-obcokrajowcy zobowiązani są do finansowego wsparcia swoich dzieci przebywających w Polsce, nawet tych nieślubnych. Regulacje prawne innych państw także normują kwestie alimentacyjne i nie mogą czuć się bezkarnie ci, którzy z tego obowiązku się nie wywiązują. Sposób postępowania różni się jednak w zależności od szerokości geograficznej, w której przebywa dłużnik.

 

Alimenty zasądza się dopiero wtedy, gdy zostanie ustalone ojcostwo mężczyzny, którego matka wskazała jako ojca. Większość krajów uznaje wyroki wydane przez polski wymiar sprawiedliwości. Składając wniosek w kraju nad Wisłą należy pamiętać, że to nie jedyny proces. Po uzyskaniu wyroku trzeba będzie także uzyskać zezwolenie na wykonanie polskiego wyroku w innym państwie. Prawomocne zasądzenie ojcostwa oraz obowiązku alimentacyjnego uruchamia międzynarodową procedurę, by uzyskać te świadczenia. Sposób egzekucji zależy od kraju, w którym mieszka dłużnik. Dochodzić swoich roszczeń można z lub bez pośrednictwa polskiego wymiaru sprawiedliwości.

 

Kroki postępowania

Przed rozpoczęciem postępowania należy określić miejsce zamieszkania drugiego rodzica. Wniosek o ściganie należy złożyć w wydziale cywilnym w sądzie okręgowym właściwym dla miejsca zamieszkania osoby uprawnionej do pobierania alimentów. W imieniu nieletniego dziecka składa go opiekun prawny. Dokumentacja powinna zawierać akt urodzenia dziecka oraz odpis wyroku zasądzającego alimenty. Ważnym elementem będzie także określenie wartości sporu, a także dowody poniesionych kosztów związanych z wychowywaniem dziecka. Polski organ będzie jedynie pośrednikiem przekazującym dokumentację do zagranicznych instytucji właściwych dla dłużnika pod względem zamieszkania. Dlatego trzeba wskazać aktualne i dokładne miejsce pobytu lub zatrudnienia dłużnika, aby można go było wezwać na rozprawę. Jego nieobecność nie jest jednak przeszkodą. W niektórych przypadkach sąd zasądza kuratora, który może reprezentować interesy pozwanego.

Składając wniosek o ściganie za dług alimentacyjny w kraju przebywania dłużnika należy dołączyć odpis orzeczenia sądu polskiego, dowód doręczenia orzeczenia dłużnikowi alimentacyjnemu oraz dokumenty potwierdzające, że wnioskodawca w Polsce zwolniony jest z ponoszenia kosztów sądowych i należy mu się bezpłatna pomocy adwokacka. Wniosek jak i załączona dokumentacja (przetłumaczona przez biegłego tłumacza) powinny być w języku kraju, do sądu którego są kierowane. Odrzucenie wniosku może być spowodowane: niezgodnością wyroku polskiego z porządkiem publicznym kraju cudzoziemca, nieotrzymaniem pozwu przez dłużnika, co uniemożliwia obronę, sprzecznością polskiego wyroku z wcześniejszym ustaleniem sądu zagranicznego w tej samej sprawie. Decyzja negatywna może zostać zaskarżona w okresie dwóch miesięcy od daty doręczenia. Przyjęcie wniosku skutkuje zezwoleniem na wykonanie wyroku.

Egzekwowanie należności przed sądem właściwym dla dłużnika reguluje rozporządzenie Unii Europejskiej nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, jeżeli wyrok został wydany po 1 marca 2002 roku. W przypadku rodzica zamieszkałego na terytorium Danii lub poza Unią Europejską obowiązywać będą: konwencja nowojorska z 20 czerwca 1956 roku, Konwencja z Lugano z 16 września 1988 roku, konwencja haska z 2 października 1973 r. o uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń odnoszących się do obowiązków alimentacyjnych oraz inne umowy dwustronne między państwami o wzajemnym uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych.

 

A jeśli się nie uda?

Gdyby jednak egzekucja nie powiodła się, zaświadczenie o bezskuteczności uprawnia do uzyskania świadczeń z Funduszu Alimentacyjnego. Innym rozwiązaniem jest także wystąpienie z wnioskiem alimentacyjnym do najbliższej rodziny dłużnika np. do jego rodziców.

 

Kamila Łukowicz
Tekst przygotowany został przez Kancelarię Kamili Łukowicz

 
 

Katagoria: Porady dla niej
Słowa kluczowe: , , ,
Opublikowano 1 rok temu.
Publikacja była czytana: 1451  razy.